afscheid van WSW
Het is bijna zover. De koffie loopt nog en ik schrijf nu echt mijn laatste stukje. Vandaag weer van een paar mensen afscheid genomen en al mijn prenten ingepakt. Daarna ben ik naar Rosendale gelopen, een fikse wandeling voor mijn doen, even wat kranten kopen met de kunstbijlage, handig in de grote stad en wat regionale kranten waarin de Walkway Bridge prominent op de cover staat. Die wordt dit weekend geopend met dans, vuurwerk, optochten etc. Ik zal er niet bij zijn. Vandaag wel de roestige voormalige spoorbrug opgelopen bij Rosendale. Vanaf de WSW is het een zelfmoordbrug zonder railing en het hout verrot, maar van de andere kant is hij toegankelijk gemaakt voor publiek wat nog een poosje verder wil en houdt van een mooi uitzicht over de creek. Hoge brug trouwens en dus ook een hele klim gemaakt, voel het weer in de benen. Vandaag heb ik ook de vultures in actie gezien, een verkeersslachtoffer met pluimstaart werd door 3 stuks opgeruimd.
De koffer is deels ingepakt en de kamer bijna opgeruimd. De studio is helemaal leeg en in het huis zit alleen nog Kyla achter haar computer. Geen bonte avond meer, de wijn is op. Gisteren kennis gemaakt met de snuggie, een hit in Amerika, je kunt echt niet zonder deze winter. Kortom; koop twee van de meest goedkope plaids en naai er een soort zak van met mouwen en een gat voor het hoofd. De onderkant moet eigenlijk ook nog dicht, een soort trappelzak voor volwassenen. Kyla heeft een kant met zebraprint en de andere kant bont gestreept, een juweeltje. Met plastic bekleed is het ook een sauna waarin je kilo's kwijt raakt! Zoek maar op internet.
Wat ik het meest zal missen is de ruimte om voor mezelf aan het werk te gaan en vooral de continuiteit waarmee ik met mijn werk bezig kon zijn. Het contact wat je blijft houden met het onderwerp en dat je niet na een week denkt, wat was dat ook al weer en wat moet ik daar nog mee. Dat gebeurde nu ook al met kopien die voorbereid klaar lagen en die alsnog in de vuilnisbak beland zijn, maar dat was een kwestie van keuzes maken omdat de tijd ging dringen en door de overdaad aan materiaal. Ook de wandelingen dicht bij het huis waarbij ik iedere keer verassende natuur tegenkwam met een steeds meer in herfstkleuren getooid landschap. In New York is het warmer dus daar lopen die kleuren wat achter heb ik mij laten vertellen.
Natuurlijk heb ik jullie ook gemist en ben ik blij dat ik volgende week weer naar huis kom! Een maand is een lange tijd als je zover weg bent, maar gelukkig was er ook het mailcontact met lieve briefjes en foto's van de katten.
Oja, voor de liefhebbers! in de krant zag ik dat Gavin Friday and friends een concert geven in de Garnegiehall a.s. zondag. Volgens mij zijn de meest goedkope kaarten al uitverkocht helaas!
Tom een goede reis gewenst!!